Λόγος.

Εν αρχή ήν ο λογος και ο λόγος ήν προς τον Θεόν και Θεός ήν ο λόγος.

Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν.

Η αρχή στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο.

Εν αρχή ην ο λόγος και Θεός ην ο λόγος.

Είμαστε όμως άνθρωποι δηλαδή διαφορετικοί από τον Θεό διότι αυτή είναι η φυσιολογική απόστασις ή διότι εμείς το θελησαμε?.

Ερώτημα που ο κάθε ένας μπορεί να απαντήσει με διαφορετικό τρόπο.

Η αλήθεια όμως είναι μόνο μιία και φυσικά γνωστή αλλά ταυτόχρονα ξεχασμένη από όλους.

Υπάρχει επικοινωνία σήμερα, υπάρχει λόγος?.

Αποδεκτό πάντως είναι μόνο ότι από την στιγμή κατά την οποία ο άνθρωπος άρχισε τον αγώνα για τη επιβίωση, σταμάτησε η πνευματική λειτουργία, ο λόγος.

Από την στιγμή κατά την οποία άρχισε όχι η αγωνία της επιβιώσεως αλλά η ανάγκη της οικονομικής ευημερίας (απληστίας) κυριολεκτικά η
πνευματική ζωή χάθηκε, ξεχάστηκε, εξαφανίστηκε.

Λέγοντας λόγο εννοούμε μήπως τον διαλογισμό ή την επικοινωνία με το Θείο?.

Όχι φυσικά. Μιλάμε για τον απλό λόγο τον ειλικρινή με σκοπό την γνώση, την απόκτηση εμπειρίας έστω και μέσα από την διαφωνία, τον ανιδιοτελή λόγο μεταξύ των ανθρώπων.

Ουκ επ’ άρτω ζήσεται άνθρωπος αλλά επί παντί ρήματι εκπορευομένω διά στόματος Θεού.

Συμβαίνει αυτό? Ίσως ποτέ σήμερα.

Μας απασχολούν άλλα πράγματα.

Μας ενδιαφέρει η σωματική απολαβή η οποία είναι ξεκομμένη απο την πνευματική ύλη.

Το σώμα μας μόνο να άγεται και να φέρεται απο τα ένστικτα.

Εμφύσησε Πνεύμα Άγιον και έκανε αυτόν κατ’ εικόνα και ομοίωση.

ΚΑΤΑ ΧΑΡΙΝ.

Την έχουμε αυτή την ΧΑΡΙΝ.

ΟΧΙ, διότι ο άνθρωπος άγεται και φέρεται από τα ένστικτα. Από τα σωματικά ένστικτα.

Και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπο, κατ’ εικόνα Θεού εποίησεν αυτόν,
άρσεν και θηήλυ εποίησεν αυτούς.

Είμαστε λοιπόν και κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση με τον Ύψιστο. Ίσως φυσιογνωμικά ναι να είμαστε. Καθ’ ομοίωση όμως? Η γλυκύτητα της όψεως, των λόγων, των έργων υπάρχει?.

Μήπως ο Θεός είναι πόλεμος, κυριαρχία, κατάκτησης, επικράτησης, αναρχία, επιθετικότητα, τρομοκρατία?.

Μήπως είναι χρήμα, δύναμις, αξία, χρυσός, δόξα, πλούτος? Μήπως είναι απόκτηση των αγαθών, του πλούτου, της δυνάμεως με οποιονδήποτε τρόπο?

Είναι άραγε εκδίκησις?

Όχι φυσικά.

Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Ο ΑΓΑΠΩΝ ΘΕΟΝ ΕΧΩΝ ΕΜΑΥΤΟΝ.

Και ευλόγησεν ο Θεός αυτούς, λέγων αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και

πληρώσατε την γην και κατακυριεύσατε αυτής.

Και εδόθησαν οι διάφορες εντολές.

Εις όλας τας θρησκείας όλες λίγο πολύ είχαν τα ίδια Νοήματα.

Ο άνθρωπος όμως είχε σαν σκοπό την αλληλοεξόντωσή του και την κυριαρχία του ισχυροτέρου.

Η αύξησις του πληθυσμού και η κυριαρχία εις τον πλανήτη ήτο πλέον εμφανής.

Εμφανής ήτο και η απόκτησις γνώσεως και η επικράτησις εις τα στοιχεία της φύσεως.

Απόκτησις γνώσεως με σκοπό την βελτίωση της ζωής του, της υπάρξεώς του ή μήπως το αντίθετο?

Η ιστορία δυστυχώς έδειξε και απέδειξε ότι το αποτέλεσμα δεν ήτο το αναμενόμενο.

Αρχής γενομένης απο τον Κάιν και τον Άβελ έως και πολύ αργότερα.

Σε παγκόσμιο επίπεδο οι πράξεις και οι καταλήξεις ήσαν σχεδόν όμοιες.

Κάποιο χρονικό διάστημα ενεφανίσθη Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ο οποίος κατάφερε να αλλάξει τις καταβολές τα ήθη τα δεδομένα και τα υποσυνείδητά μας.
Προσπάθησε με λέξεις κατανοητές, όχι πράξεις ακρότητος και με σύνεση να διευρύνει το πνεύμα μας, κάνοντας μας να σκεφτόμαστε και να αποκτούμε τις γνώσεις μας μέσω και της μελέτης, της παρατήρησης και της έρευνας.

Ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω δια στόματος Θεού.

Μακάριοι οι πραείς, οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, οι ελεήμονες, οι καθαροί τη καρδία, οι ειρηνοποιοί, οι δεδιωγμένοι ένεκεν της δικαιοσύνης.

Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι.

Μην κρίνεται ίνα μην κριθείται.

Τι γαρ ωφελείται άνθρωπος , εάν τον κόσμο όλον κερδίσει, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθεί?

Διότι η ψυχή χρειάζεται το σώμα για να χαίρεται. Το Θείο χάρισμα της Ζωής.

Είναι αναμφιβολα ο συνδετικός κρίκος.

Είναι όμως?

Μήπως τελικά διότι εμείς το επιδιώκουμε, και αυτό το οποίο υπάρχει και νομίζουμε ότι ζεί είναι μόνο το Σώμα?

Αν ναι εύκολα γίνεται να το αλλάξουμε και να ζήσουμε φυσιολογικά, με τους φυσικούς κανόνες μας.

ΚΑΤΑ ΧΑΡΙΝ.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΜΩΣ?

Αμήν γαρ λέγω υμίν, εάν έχητε πίστιν ως κόκκον συνάπεως, έρειται τω όρι τούτο μετάβηθι εντεύθεν εκεί, και μεταβήσεται, και ουδέν αδυνατήσει υμίν.